AMiN
 

Beni yanlış ağacın altına gömdüler

bir hayvan mezarlığında çürüyorum

körleri korkutan bir karanlıkla dağlanıyor gözlerim

tövbe ordusu dudaklarımı kılıçlarıyla temizlemeden öldüm

çünkü öldüm

çünkü şiir babamdı ve amin derken bile

kulu olmamı istedi kendimin.

Rabbim kalbimde pazarlar kuran şeytanların

tezgahları evlatlarımdır

o evlatları rüzgarla boş, hırıltılarıyla kazınsın derim

derim kazındıkça

yarasaya kendini izah edecek güneş

ama öldüm

kurşuna dizildikten sonra gelen af telgrafı gibi kalbim

kalbim

sana nasıl yabancı kalabildim?

Rabbim beni kendimin tanrısı olmaktan koru

kime bakarsam bakışlarımı sen tamir et

kime söz söylersem sözlerime sen dokun

ama biliyorum mezarlıkta uzamayacak gölgem

tırnaklarım ve saçlarım ve düşüncelerim büyümeyecek

yine de bir şeyin üstünü örtecek toprak

Rabbim o nasıl kendinden emin olacak